จอยซ์?
แปลโดย ใบฟิลด์บ้า
เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่ผมแปลนะครับ
ขอประทานโทษด้วย ถ้ามีข้อปกพร่องใดๆ
มือใหม่หัดแปล อิอิ
ลอนดอน 1941
มันชื่ออะไร
- ชื่อแบร์ - เธอเลี้ยงมันอยู่เหรอ
อย่าปล่อยให้มันกลัวนะ
ฉันไม่รู้ว่าเธอทำได้ยังไงนะ
เป็นแบบนี้ทุกค่ำคืน แต่เธอก้ยังยิ้มอยู่ตลอด
มันจำเป็นหนิ ใช่ไหมล่ะ?
อย่าถอดออกอีก เข้าใจไหม?
- สวัสดีครับครูใหญ่ - สวัสดีจะเด็กๆ
- สวัสดีครับ/ค่ะ คุณครูพาร์กินส์ - เธอมาสสาย
ขอโทษด้วยค่ะ ถนนโดนระเบิดเมื่อคืน
เราควรขิ้นรถไฟเลยไหมคะ?
- เรากำลังรอ เอดเวิร์ด ลี - อ้าว ฉันนึกว่าเขาจะอยู่ต่อ
บ้านเขาถูกระเบิด
ตอนนี้เขาเป็นเด็กกำพร้าแล้ว
เขามาแล้ว
- อรุณสวัสดิ์ครับ - อรุณสวัสดิ์ค่ะ
ขอบคุณที่พาเขามาที่สถานี
เป็นเรื่องที่เล็กน้อยที่สุดที่เราจะพอช่วยได้แล้วครับ
โธ่...เอดเวิร์ด ครูเสียใจด้วยมากจริงๆ
ต่อไปนี้เธอจะมาอยู่กับพวกเรา ไปให้พ้นจากทุกอย่างที่นี่
เขาไม่ได้เอ่ยปากสักคำหลังจากที่...
- โอเค เอาล่ะ - เดินทางปลอดภัยนะ
- ขอบคุณค่ะ - นกหวีดดังแล้ว ทุกคนขึ้นรถได้
-ขอบคุณนะครับ
จ่ะ เดินเร็วเข้า
ทีนี้เลิกชักช้าสักที
แล้วก้เลิกแกว่งป้ายชื่อตัวเองเล่นด้วย
ขอบคุณค่า
อย่ายืนบนที่นั่ง เอลฟี่
(ถอนหายใจ)
(ฮึ่มๆ)
คุณต้องเริ่มไวมากแน่ๆ
- ขอโทษนะค่ะ - ถึงจะมีลูกสี่คนได้
ไม่ใช่ลูกฉันหรอกค่ะ
แสดงว่าคุณลักพาตัวพวกเขามาใช่ไหม?
พวกเขาเป็นผู้อพยพน่ะ
พ่อแม่พวกเขาออกจากลอนดอนไม่ได้
พวกเขาไม่มีญาติพี่น้องแล้ว เราเลยกำลังจะพาพวกเขาไปอยู่ที่บ้านในชนบท
แล้วที่นั่นคือที่ไหนเหรอครับ?
ถ้าฉันโดนสอบปากคำอยู่ละก็ อย่างน้อยคุณช่วยบอกชื่อคุณหน่อยก็ดีนะ
เรืออากาศโทร เบิร์นสโตว์ เแต่รียกผมว่า แฮรี่ ได้
ฉันชื่อ อีฟ
แต่เรียกฉันว่า คุณพาร์กินส์ ได้
งั้นก็ยินดีมากที่ได้รู้จักคุณครับ คุณพาร์กินส์
ฉันก็มั่นใจเช่นนั้นค่ะ
เรากำลังไปที่ Crythin Gifford
จริงเหรอครับ ผมก็เหมือนกัน
ใช่เหรอคะ แล้วคุณจะไปทำอะไรที่นั่น?
ก็.. ผมเป็นนักบินน่ะ
ก็พูดอย่างงี้ทุกคน
ขอโทษด้วยค่ะ ฉันไม่ได้จะ...
ไม่เป็นไรครับ
- ขอบคุณค่ะ - ตัวน้อยๆเต็มไปหมดเลย
ขึ้นไปเร็ว
คุณนายฮอกก์ ดร.โรดส์ครับ จากกระทรวงการศึกษา
ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้คุณเสียเวลา
ไม่เป็นไรเลยครับ ไม่เป็นไรเลยจริงๆ
มั่วกันไปหมดจริงๆ
คุณพากินส์ ยินดีจริงๆครับที่ได้พบคุณ ผมจะกลับมาเยี่ยมถ้าผมมาได้
- เรียกฉันว่าอีฟเถอะค่ะ - มาได้แล้ว
เราทำให้ ดร.โรดส์ต้องรอมานานพอแล้ว ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
-อะไรอะ - เชี่ย
- อยู่แถวๆนี้ก่อนนะทุกคน. - คนอื่นหายไปไหนหมด?
ข้างหลังยังเหลืออยู่ออีกอันนึง
เดี๊ยวฉันช่วยเองค่ะ
- นั่นตัวอะไรอะ - ทำไมมันถึงจ้องมาที่เรา
ตัวมันติด
พระเจ้าช่วย
อยู่แถวๆรถก่อนนะ
- จอยส์ ดูแลที่เหลือด้วย - วางไว้ตรงนั้นแหละครับ
Hello?
ตายวันอาทิตย์.. เจอวันจันทร์
- ใครจะเป็นคนต่อไป ต้องเป็นเธอแน่ๆ - คุณเป็นอะไรรึเปล่า
ตายวันอาทิตย์.. เจอวันจันทร์
ใครจะเป็นคนต่อไป ต้องเป็นเธอแน่ๆ
- อย่ามอง... เธอไม่ควรจะมอง - ขอโทษค่ะ ไม่เป็นไรนะ
เธอไม่ควรจะมอง อย่ามอง เธอไม่ควรจะมอง
ขอโทษด้วย
หมอกจะลงไวมากบนบึงแถวนี้
คุณเปิดไฟสูงเต็มที่ไม่ได้เหรอค่ะ?
ที่นี่ยังมีกฏเก็บตัวอยู่นะ
แต่เราอาจตกถนนได้เลยนะ
ระเบิดเยอรมันก็อาจจะตกใส่เราได้เหมือนกัน
ถ้าพวกมันยังไม่ใช้ระเบิดถล่มเมืองเราหมดก่อนละก็
มันก็จะปล่อยที่เหลือลงมาขากลับ
มีคนอื่นอยู่ที่เกาะอีกไหมคะ?
ไม่มี..มันว่างเปล่า ที่นั่นมันร้างมานานแล้ว
นั่งไงถึงแล้ว เอล์ มาร์ช เฮาส์
ฝั่งของเด็กๆ
- คนอื่นไปไหนหมดเหรอ? - คนอื่นเหรอครับ?
ใช่ค่ะ คนอื่น พวกโรงเรียนอื่นๆ
พวกเขาจะมาถึงอาทิตย์หน้า คุณเป็นคนแรกครับ
- คุณจะให้เราอยู่กันอย่างนี้จริงๆเหรอ? - ที่นี่สามารถให้บริการได้อย่างเต็มที่แน่นอนครับ
ที่นี่เหมือนที่ให้คนจรจัดอยู่มากกว่าน่ะสิ
สามีฉันเป็นหัวหน้าระดับสูงในกองทัพ
และเขาก็ไม่มวันที่จะให้คนของเขานอนในที่แบบนี้แน่นอน
แล้วจะให้กลุ่มเด็กนักเรียน..
รับทราบแล้วครับ ที่นี่ไม่มีคนอยู่มาสักพักแล้ว
แต่ว่ามันก็ใกล้จะกลับมามีชีวิตชีวาแล้วนะครั..
มันไม่ดีพอค่ะ ดร.โรดส์
เรามีแค่นี้จริงๆครับ คุณนายฮอกก์
มาเร็วเด็กๆ เอาของออกจากกระเป๋ากัน
- ขอสำรวจก่อนได้เปล่าหะ? - จัดของก่อนดีกว่านะ
แต่ว่า.....
- เราต้องนอนที่นี่จริงๆเหรอ.... - พอได้แล้ว
(เฮ้อ)
ครู พากินส์ ให้ ดร.โรดส์พาเธอไปสำรวจที่นี่
- เดี๋ยวฉันจัดการพวกเด็กๆเอง - ได้ค่ะ
เริ่มเลย เอาล่ะ เรามาจัดเตียงกัน
ห้องครัวไปทางนั้น ส่วนห้องทานข้าวอยู่ด้านหลัง
- คุณเป็นหมอด้านไหนค่ะ? - เภสัชครับ เกษียณแล้ว
คุณทำงานให้กระทรวงการศึกษาด้วยเหรอคะ?
ผมยังเป็นผู้คุมฝ่ายโจมตีทางอากาศอีกด้วย พวกเราก็ทำทุกอย่างที่ทำได้น่ะ
ห้องเรียนอยู่ในห้องสมุดทางซ้ายนี้
ข้างบนนี้ยังไม่มีไฟนะ แต่ว่ามีเทียนและตะเกียงเยอะ
สองห้องนี้เป็นห้องนอนคุณ
ล็อคห้องที่เหลือไว้จนกว่าคนอื่นๆจะมา
ห้องนั้นล่ะค่ะ?
เอ๊ะ ห้องนั้นควรจะล็อคอยู่หนิ
คุณคิดว่ามันเคยเป็นสถานรับเลี้ยงเด็กรึป่าวคะ
ในนี้หนาวมากเลย
เรามีฮีทเตอร์ข้างล่าง แต่เราไม่มีเครื่องศูนย์กลาง
ฉันไม่ได้หมายถึงแบบนั้น
มันรู้สึกแบบ....
..ไม่รู้สิ....เศร้า
ห้องมันไม่เศร้าหรอกครับคุณพาร์กินส์ คนต่างหาก
ไปกันเถอะครับ
แล้วเมื่อไหร่คุณจะส่งคนมาปรับปรุงเหรอค่ะ
ใครล่ะครับ คุณพาร์กินส์?
ถ้าอย่างงั้น เดี๋ยวเราจะพยายามทำให้ดีที่สุดแล้วกันค่ะ
ผมควรไปได้แล้ว
เตียงของเรามีสี่มุม บนหัวของเรามีเทวดาสี่องค์
องค์หนึ่งคอยดูแล องค์สองคอยอวรพร อีกสององค์คอยพยุงจิตวิญญานเรา
ตอนนี้เรากำลังจะเข้านอน อ้อนวอนผู้เป็นเจ้าเพื่อไว้จิตวิญญาน
ถ้าฉันต้องตายก่อนที่จะตื่น ฉันอ้อนวอนผู้เป็นเจ้าเอาจิตวิญญานฉันไป
- อาเมน. - อาเมน
ทุกคน ขึ้นเตียงโลด
หลับฝันดีนะ
ดีมาก
อย่างนั้นแหละ หลับฝันดีค่ะ
หนุ่มน้อย
นั่นใช่แม่ของเธอรึเปล่า?
เก่งมากเลย
สัญญาได้ไหมว่าจะคืนหลับฝันดี ไม่มีฝันร้าย
รู้ใช่ไหมว่าฝันร้ายคืออะไร?
มันคือวิธีของจิตใจเรา เพื่อที่จะปลดล่อยความคิดไม่ดีๆออกไป
หลังจากที่เธอฝันถึงมันไปแล้ว มันจะจากไป
ช่าง ไร้สาระ
โอ้ จริงเหรอ?
แม่บอกว่า ฝันร้ายต้องสู้ด้วยความคิดที่ดีๆ
งั้นเธอก้ควรทำแบบนั้น โอเคมั๊ย?
เดี๋ยวเราค่อยคุยกันใหม่พรุ่งนี้ ได้ไหม เอดเวิร์ด?
จะให้มีอะไรไร้สาระแบบนี้นานมากไม่ได้หรอก
มันอยู่ใต้เตียงเธอนะ
มาเถอะ ครูพาร์กินส์
เอดเวิร์ด
ไม่เป็นไรนะคะ - ปล่อย
นั้นแหละเด็กดี
เขาต้องฝึก
เธอช่วยไปปิดเครื่องปั่นไฟหน่อยได้ไหม
- แล้วก็ล็อคบ้านด้วยนะ - ได้ค่ะ ราตรีสวัสดิ์
หลับฝันดี เด็กๆ
แกจะเอาเขาไปไหน!
ให้ฉันเจอเขา!
Hello?
แกปล่อยเขาไป
Hello?
มาเร็ว ไปเล่นกัน
ไปที่บึงกัน อยู่ทางนู้น เร็วสิ ไปที่บึงกัน
เมื่อคืนหลับไม่ค่อยดีละสิดูท่า
มาที่ใหม่ๆทีไรๆฉันพักพ่อนได้ไม่ค่อยเยอะหรอกค่ะ
- เอดเวิร์ดอยู่ไหนค่ะ? - วาดรูปอยู่ข้างใน
ปล่อยเขาเถอะค่ะ ครูพาร์กินส์
เดี๋ยวเขาพร้อมเมื่อไร เขาก็มาเอง
เดี๋ยวฉันจะไปจัดห้องเรียนอะค่ะ
โอ้ย
- นี่พวกเธอเล่นอะไรเนี่ย? - แปะแข็งครับ เจมส์เป็นคนเริ่ม
พวกเธอไม่ควรวิ่งพรวดพราดแถวนี้
- เอดเวิร์ดอยู่ไหน - เขานั่งอยู่บนเตียง
โธ่เจมส์ ครูนึกว่า เธอกับเอดเวิร์ดสนิทกันเสียอีก
ครูรู้นะว่าหลายๆอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว แต่ครูอยากให้เธอชวนเขาเล่นด้วย
ในเวลาแบบนี้ เขาต้องการเพื่อน
เข้าใจไหม?
โอเค
เร็วเข้าเอดเวิร์ด มาเล่นเกมกัน
เธอไม่อยากเป็นเพื่อนเราเหรอ?
- เธอต้องเล่น ครูบอก - ไม่เป็นไรหรอกมั้ง
ทอม เราค่อยให้มันคืนก็ได้
- ถ้ามันเล่นเกมชนะ - เกมอะไรอะ?
ซ่อนแอบ ปิดตาสิ
ปิดตา
1..2..3
4..5..6...
ห้ามแอบดูนะ
..7...8..
9..10..11..12
13..14..
15...16..
...17..18.. 19.... 20!
ว้าย! โดนหลอก ตาแกแอบแล้ว
- 1..2..3...4 - ทอมฉันคิดว่ามัน...
..5....
..7...
...9...
เรายังไม่พร้อมจะหาเลย
11..12..13
- 14..15...
...16...17
18..19..
...20!
- เรายังไม่พร้อมจะให้แกออกเลย - เกิดอะไรขึ้น?
เจมส์บังคับผมครับ
- เธอล็อคห้องเหรอ? กุญแจอยู่ไหน? - เราไม่ได้ล็อคนะครับ
เธอควรจะเปิดมันตั้งแต่แรกแล้ว!
- ตอนแรกมันเปิดอยู่นะคับ - กุญแจอยู่ไหน?
เอดเวิร์ด..เอิดเวิร์ด! ให้ครูเข้าไปนะ
เอดเวิร์ด?
ไปเร็ว ไปข้างล่างกัน
มาสิ
ผมจำเป็นต้องดูแลเพื่อน...
ไปเปิดประตูหน่อยได้ไหม ครูพาร์กินส์
สวัสดีค่ะ
ผมคิดว่าจะมาดูว่าคุณไปยังไงบ้าง
ทุกอย่างลงตัวรึเปล่า?
ขอโทษด้วยครับ ผมมาผิดเวลารึเปล่า?
ไม่ค่ะ ไม่เลย
ขอโทษค่ะ เชิญค่ะ
เอารูปวาดฉันคืนมา
ถ้าไม่ให้คืนฉันจะฟ้องครู
ฉันจะฉีกมัน
- แล้วยายจ่าแก่นั่นล่ะ - อุ้ย!เดี๋ยวเธอได้ยินนะ
หัวหน้ากองทัพระดับสูงต่างหาก แต่ก็เป็นแค่ภรรยาเขา
ผมไม่ได้กลัวสักหน่อย
ถึงแม้ว่ายศเธอจะใหญ่กว่าผมก็เถอะ
คุณอยู่ที่นี่ โดยไม่เป็นบ้าได้ยังไงเหรอ?
ไม่รูู้สิคะ อ่านหนังสือมั้ง
- ฟังดูน่าสนุกเนอะ - มันช่วยให้ฉันไม่ต้องคิดมากกับบางเรื่อง
เรื่องอะไรเหรอครับ?
ฉันคิดว่าที่นี่มันรู้สึก...
...แบบว่า....
อ๋อ..ผมรู้ละ คุณมีพลังจิต
ถ้างั้นบอกผมมาสิ ว่าผมคิดอะไรอยู่
อยากได้ชาสักถ้วยรึเปล่าค่ะ?
งั้นคุณต้องเฉลยแล้วล่ะ
อะไรที่อยู่เบื้องหลังรอยยิ้มนั่น?
มันเป็นวิธีของฉัน วิธีที่จะรับมือ
- รับมือกับสงคราม? - กับทุกอย่าง
ครูพาร์กินส์ !
ฉันคิดว่ามันถึงเวลาเรียนภาคบ่ายแล้วนะ
ใช่แล้วค่ะ
มีวันที่ดีนะครับ ครูพาร์กินส์
เรียงความของพวกเธอจะเกี่ยวกับอะไรก็ได้
ครอบครัว บ้านของเธอ ความทรงจำ หรือที่ๆไกลโพ้น
ว่าไงค่ะ จอยซ์ ?
เราเขียนเกี่ยวกับพวกคนที่เคยอยู่ที่นี่ได้ไหมคะ?
ไม่ เขียนรื่องนั้นไม่ได้
เอิดเวิร์ด มากับครูหน่อยได้ไหมคะ?
บอกครูหน่อยได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง? ตอนที่สองคนนั้นขังเธออยู่ในห้องนั้น
เธอเจอตัวนี้ที่ห้องนั้นเหรอ?
ครูไม่ได้จะทำโทษเธอนะ
แค่บอกครูว่าเอามันมาจากไหนก้พอ
ขอร้องล่ะ เอดเวิร์ด
เธอบอกว่าห้ามฟ้อง
ใคร? ใครบอกว่าห้ามฟ้อง?
มันจะสำคัญมากนะถ้าเธอบอกครู
บอกครูเดี๋ยวนี้! นี่มันเรื่องสำคัญ
แกปล่อยเขาไป
เขาให้เธอมาบอกครูอย่างนี้เหรอ?
- ฉันคิดว่ามันเห็นผีมา - ผี?
แกเห็นใช่ไหม เอดเวิร์ด?
- ใช่แม่แกรึป่าว? - ฉันคิดว่าน่าะอย่างนั้น
- อย่าไปยุ่งกับเขา - ทำไมล่ะ มันไม่ใช่แฟนเธอซะหน่อย
ฉันจะฟ้องครูฮอกก์ ที่พวกนายทำทั้งหมด
เลิกยุ่งกับเขา! หยุดทำตัวแย่ๆสักที
- คุณได้อยู่ห้องใต้ดินรึเปล่าค่ะ? - อยู่เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว
อารมณ์ไม่ค่อยดีล่ะสิ?
- ดื่มชาหน่อยไหม? - ขอบคุณค่ะ
ท่าทางเธอดูจะปลื้ม เรืออากาศโทร เบิร์นสโตว์ ไม่ใช่น้อย
ฉันจะระวังค่ะ ฉันได้ยินหลายคนพูดถึงเกี่ยวกับพวกนักบินอยู่
ฉันไม่คิดว่าเขาเป็นแบบนั้นนะ
ฉันก็ไม่ค่ะ
เขาทำให้นึกถึงสามีฉัน
น่าจะเป็นที่ดวงตาของเขา
สามีคุณถูกเรียกไปรับใช้รึเปล่าค่ะ?
เราสองคนรับใช้ชาติมาทั้งชีวิต
ครอบครัวทหารทั้งคู่ ตอนนี้ก็ลูกชายเราอีก
- ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่าคุณมีลูกด้วย - พวกเขาก้ไม่ใช่เด็กๆแล้วล่ะ
นับตั้งแต่วันที่พวกเขา อาสาสมัครเกณฑ์ทหาร
คุณมีรูปรึเปล่าค่ะ?
- ฉันจำหน้าตาพวกเขาได้ - แต่คุณต้องคิดถึงพวกเขา
ขอตัวก่อนนะ
ขอโทษด้วย
ต่างคนต่างมีวิธีการรับมือ และนี่เป็นวิธีของฉัน
ฉันคิดว่าพวกเขาจะต้องกลับมาหาคุณแน่ค่ะ
สามีฉันพูดเล่นอยู่บ่อยๆ
เขาบอกว่าฉันเป็นทหารที่แกร่งที่สุดที่เขาเคยเจอมา
เขาบอกว่าเขาตัดกางเกงสแลคให้ลูกน้องเขา มากกว่าที่ฉันทำให้นักเรียนฉันอีก
แต่ศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของเรา คือตัวเราเอง
ความกลัวของเรา ความสงสัย
ความสิ้นหวัง
คือสิ่งที่จะทำลายเรา
ฝันดีค่ะ อีฟ หวังว่าคืนนี้เธอจะหลับสบายกว่าเมื่อคืนนะ
เช่นกันค่ะ
♪ เธอเสียลูกไป
♪ ตายวันอาทิตย์
♪ เจอวันจันทร์
- ♪ ใครจะตายคนต่อไป?
♪ ต้องเป็นเธอแน่ๆ ♪
ทอม!
- เกิดอะไรขึ้น? - ทอม?
- ทอม! - นายอยู่ไหน?
ทอมอยู่ไหน?
ไม่รู้ ตื่นมาเขาก็ไม่อยู่แล้ว
ออกมาเดี๋ยวนี้! ไม่ตลกเลยนะ!
แต่ว่า.. ฉันล็อคแล้วนะ
ทอม!
ทอม
ทอม?
จีน!
โอ้..ไม่นะ !
อุบัติเหตุเมื่อคืนนี้ มันน่าสยดสยอง
แต่ครูรู้ว่าทุกคน รับมือกับอุบัติเหตุได้ดีแค่ไหน
ตอนที่มันเกิดทขึ้นที่บ้านเรา
แต่พวกเธอต้องเข้าใจด้วย
ถึงแม้ว่าเราจะย้ายมาที่นี่เพื่อความปลอดภัย
แต่ทว่าในย่านชนบท ก็ยังมีอันตรายอยู่
วันนี้ฉันอยากให้ทุกคนอยู่ด้วยกันตลอดเวลา แม้แต่เวลาเล่นก็ตาม
เข้าใจไหม?
เดี๋ยวฉันจะเขียนจดหมายหาแม่เขา
ฉันมั่นใจว่าฉันล็อคแล้วแน่ๆ
ฉันเสียใจ
ผมคิดว่าถึงพวกเราเสียใจกันแค่ไหน ยังไงมันก้ไม่พอหรอก
ดร.ค่ะ ฉันคิดว่า เราไม่ควรอยู่ที่นี่
- ผมบอกคุณแล้วไงว่ามันไม่มีที่อื่นแล้ว - แต่ที่นี่มันไม่ปลอดภัย
- ความปลอดภัยนั้นเป็นหน้าที่ของเรา - ไม่ค่ะ ขอโทด..คือฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น
แล้วคุณหมายความว่ายังไง?
- แบบว่า... - ครับ?
คุณแน่ใจไหมว่า ไม่มีคนอื่นอยู่ที่นี่แล้ว?
- คุณหมายความว่ายังไง? - ฉัน...ฉันคิดว่าฉันเห็นใครบางคน
คุณได้คุยกับพวกเขารึเปล่า?
ฉันพยายามแล้ว พยายามเรียก, แต่ว่าเธอก็หายตัวไป
ผมคิดว่าคุณควรเก็บจินตนาการของคุณไว้คนเดียวนะ
มันไม่ใช่จินตนาการ คุณไม่ฟังฉันเลย
ไม่ คุณนั้นแหละฟังผม
นี่ไม่ใช้ศพแรกที่ผมดึง ออกจากลวดหนามนะครับ คุณพาร์กินส์
ผมจำสงคราวครั้งก่อนได้ เห็นมาหมดแล้วว่ามันทำอะไรได้บ้าง
คุณควรจะเตรียมตัวเตรียมใจให้ดีกว่านี้ สำหรับสงครามครั้งนี้
เอดเวิร์ด เธออยู่นี่เอง
กลับเข้าไปในบ้านเถอะนะ
นาเธเนียล ดราบโลอว์ 2 สิงหาคม 1882 ถึง 19 ตุลาคม 1889
เกี่ยวข้องกับ อลิซ และ ชาร์ลส์ ดราบโลอว์
เดี๋ยวก่อน!
กลับมานะ!
กลับมา!
ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
มีอะไรเหรอ?
- ขอโทษค่ะ - ไม่ต้องขอโทษครับ
สิ่งที่เกิดขึ้นมันโหดร้ายมาก แต่มันไม่ใช่ความผิดคุณ
กุญแจอยู่ที่ฉัน
แค่ดอกเดียว มันต้องมีดอกอื่นอีกสิ
เขาอาจจะเจออีกดอกที่ตกอยู่ในบ้านก็เป็นได้
- หรือไม่ก็มีคนอื่นปลดล็อคประตู - ใครเหรอ?
ไม่ๆ อะไร? คุณกำลังจะพูดอะไร?
ฉันคิดว่ามีคนอื่นอยู่บนเกาะนี้ด้วย
อาศัยอยู่ที่นี่เหรอ?
ฉันเห็นเขาที่ห้องใต้ดิน แล้วก็ที่หลุมฝังศพ
ลืมไปเถอะค่ะ
เป็นที่ฉันเอง ฉันไม่ค่อยได้นอนเท่าไร
ฉันแค่เห็นอะไรเรื่อยเปื่อย
เอาล่ะ งั้นลองไปดูกันดีกว่า
คุณเชื่อฉันด้วยเหรอ?
ทำไมผมถึงต้องไม่เชื่อด้วย?
ที่เราเห็นบินผ่านไปเมื่อคืน นั่นใช่คุณรึเปล่า?
ไม่ครับ ไม่ใช่เวรผม
ผมคิดว่าผมไม่เคยเห็นของพวกนี้ตั้งแต่ผมเล็กๆแล้วนะ
เดี๋ยวฉันจะลองไปดูนะว่ามันเข้าล็อคประตูไหนได้บ้าง
ฉันชื่อ อลิซ ดราบโลอว์
อยู่ที่ เอลมาร์ชเฮาส์ มาทั้งชีวิต
วันที่ 19 ตุลาคม , 18...
..ไม่เคยจะเชื่อเลย
ฉันรู้สึกว่าเหตุการณ์ ที่ฉันประสบอยู่นี้ต้องบันทึกไว้
หวังว่าวันหนึ่ง.. จะมีคนเข้าใจมัน
ทุกอย่างเริ่มจาก การตายของนาเธเนียล
เขาเป็นเหมือนลูกชายแท้ๆของฉัน
เธออาจจะอุ้มท้องเขา แต่ว่าฉันเป็นคนเลี้ยงเขา
ฉันเลี้ยงตลอดตอนเธอไม่สามารถ
เรากำลังกลับบ้าน ข้ามทางข้ามแอ่งน้ำ
อยู่ดีๆม้าก็เกิดสะดุดล้ม
รถม้าร่วงลงไปในบึง
เธอเห็นจากสถานเลี้ยงเด็ก
เขาจมไวมาก
ก่อนที่ฉันจะรู้ตัว เขาได้หายไปแล้ว
สาบสูญ
เธอโทษฉัน
เพื่อให้ฉันได้ทนุกข์ทรมานการตายของนาเธเนียล ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เธอบังคับให้ฉันดู ฉันจะได้เห็นเหมือนที่เธอต้องเห็น
- รู้สึกเหมือนที่เธอต้องรู้สึก -...รู้สึก
เห็นเหมือนที่ฉันเห็น
ไปให้พ้น เจนเนท
รู้สึกเหมือนที่ฉันรู้สึก
ฉันกำลังจิตนาการเธออยู่
เธอไม่มีตัวตน
สรุปว่าเจนเนทเป็นแม่ของนาเธเนียล แต่ว่าอลิซเป็นคนเลี้ยงเขา
จนถึงวันที่เขาจมน้ำ
ฉันก็ได้ยินอย่างนั้น รถม้าตกลงไปในบึง
ฉันจะต้องเป็นบ้าแน่เลย
ไม่หรอกครับ ผมเชื่อว่าคุณ เห็นใครบางคนจริงๆ
แล้วผมก็เชื่อด้วยว่า เคยมีบางอย่างเกิดขึ้นที่นี่
แต่เราก็ลองมองหาทุกที่บนเกาะนี้ไปแล้วนะ
ฉันรู้ว่าฉันเคยเห็นตัวหนังสือแบบนี้ที่ไหนมาก่อน
ที่หมู่บ้าน
ผมต้องกลับไปรายงานตัวที่ฐานทัพ
เดี๋ยวผมจะส่งคุณก่อน ไม่น่าจะนาน
- มีอะไรเหรอคะ? - น้ำกำลังจะขึ้น
- เราต้องรีบ - มันไม่เป็นไรหรอกค่ะ
เป็นสิ!
ช้าหน่อยสิ!
- แฮรี่ ! - เงียบๆก่อน !
ผมต้องใช้สมาธิ
พวกผมเคยโดนยิงตกทะเล
ลูกเรือของผมติดอยู่ข้างในลำตัวเครื่อง ในขณะที่มันกำลังจม
ผมได้ยินเสียงพวกเขาร้องเรียกผม
ผมพยายามจะดำน้ำกลับไปช่วย แต่ว่ามัน...มันมืดมาก
หายใจไม่ออก
- ฉันแน่ใจว่ามันไม่ใช่.. - มันใช่ครับ..พวกเขาเป็นลูกเรือผม
ผมเป็นคนเดียวที่รอดมาได้
ผมเลยไม่ชอบน้ำ
นี่แกไปเอามาจากไหน?
มันอยู่ในกระเป๋าทอม ในวันที่เขาตาย
แกเอามันกลับมาได้ยังไง?
- หลีกทางไป - แกนั่นแหละ!
Hello?
เอดเวิร์ด?
ครูฮอกก์บอกว่าให้ออกมาได้แล้ว
เอดเวิร์ด?
ไม่ตลกเลยนะเอดเวิร์ด
เอิดเวิร์ด เธอโดนทำโทษแน่ๆ
เอดเวิร์ด?
นาเธเนียล ดราบโลอว์ ในวันเกิด
เอดเวิร์ด? เอดเวิร์ด
อย่ามาทำตัวแบบ..
- อยู่นี่ - นั่นใครอ่ะ?
ปล่อยฉันออกไป!
ทุกครั้งที่มีคนเห็นเธอ ไม่ว่าใครก็ตาม
มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน
จะมีเด็กต้องตาย
- บอกฉันว่าจะหยุดเธอได้ยังไง - มันสายไปแล้ว
เราพยายามมาแล้ว เธอฆ่า เพื่อนผมทั้งหมด ตอนนี้เหลือผมคนสุดท้ายแล้ว
กลับมาก่อน ขอร้องล่ะ งั้นเดี๋ยวเราจะไปเอง เดี๋ยวเราจะไป!
แกเอาเธอกลับมา
ความผิดของแก ความผิดของแก
แกเอาเธอกลับมา
ความผิดของแก
ความผิดของแก ความผิดของแก
♪ ใครจะตายคนต่อไป
♪ ต้องเป็นเธอแน่ๆ ♪
ไม่เคยต้องการดวงตาเพื่อการล่า
ไม่
เพื่อนฉันมีดวงตา ฉันเลยร้องไห้
เพื่อนฉันมีดวงตา พวกเขาเลยตาย
จอยซ์ เธอไม่ควรจะอยู่ในห้องนี้นะ
จอยซ์!
ความผิดของแก
ความผิดของแก!
แฮรี่!
แฮรี่! แฮรี่!
- เป็นอะไรรึเปล่า? ขึ้นมา - รีบไปเร็วๆ
เกิดอะไรขึ้น? - เร็วเถอะ!
ถึงนาเธเนียล
แม่พยายามบอกความจริงกับลูก แต่ตอนนั้นลูกยังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจ
แม่พยายามจะพาลูกหนีไป แต่พวกมันก็จับได้
ตอนนี้พวกมันไม่ยอมให้แม่เข้าใกล้ลูก พวกมันกำลังจะส่งแม่ไปสถานลี้ภัย
แม่เลยฝากจดหมายฉบับนี้ ไว้กับทนายของแม่ คุณเจอร์โรม
ไม่มีทางที่พวกมันจะหยุดยั้งเขา จากการให้จดหมายนี้กับลูกได้ ในวันที่ลูกโตกว่านี้
ลูกถูกเลี้ยงมาให้คิดว่า อลิซ ดราบโลอว์ คือแม่ของลูก
- แต่ว่าเธอไม่ใช่ - เธอไม่ใช่
ชาร์ลส์ ดราบโลอว์ พ่อของลูก ทำแม่ท้อง
นี่เป็นความจริง ได้โปรดเชื่อมัน
แม่จะไม่มีวันทิ้งลูกไป
เพราะฉนั้น แม่ขอร้อง มาหาแม่ให้เร็วที่สุดที่ลูกจะทำได้
ตั้งแต่อดีต ปัจจุบัน และจากนี้ตลอดไป ฉันจะเป็นแม่เธอ
- เจนเนท ฮัมฟรีย์ - " เจนเนท ฮัมฟรีย์ "
เขาตายสองวันหลังจากนั้น
เขาเลยไม่เคยได้รู้
ไม่เคยรู้เลยว่าเธอเป็นแม่ของเขา
ฟังดูประหลาดมาก
ถึงคุณจะไม่เชื่อฉันก็เถอะ แล้วจะลองเสี่ยงทำไม?
แฮรี่จะพาเราไปที่สถานี หลังจากนั้นเราก็ไป...
- พอได้แล้ว - จีน
- ฉันกำลังบอกว่าเราต้อง... - ออกไป!
ไปสิ
อยากไปไม่ใช่เหรอ? ฉันก็ไม่อยากให้เธออยู่ต่อแล้ว
- ไม่! ฉันจะไม่ทิ้งพวกเขาอยู่ที่นี่
วันนี้ฉันเจอจอยซ์พยายามจะรัดคอตัวเอง
เห็นไหมล่ะ? เธอนั้นแหละที่ทำพวกเขา
เจนเนทต่างหาก!
คุณไม่เข้าใจเหรอ? มีคนเห็นเธอแล้ว
เราไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น เราต้องพาเด็กทุกคนไปห้องใต้ดินเดี๋ยวนี้
อย่างนั้นแหละ มาทางนี้ เร็วเท่าที่จะทำได้
- เดินไปเร็ว เด็กๆ - ระวังด้วย
อยู่ห่างจากกระจกไว้
ระวังด้วย
ไม่ควรจะมีใครต้องทนทุกข์ทรมาน เหมือนที่เธอต้องทน
ทำไมมันถึงมาอยู่ที่คุณ?
อีฟ?
ฉันเคยมีลูก.. ผู้ชาย
ฉันไม่ได้แต่งงาน
ตอนนั้นฉันเด็กเกินไป พวกเขาก็เลย..
...พวกเขาก็เลยเอาลูกฉันไป
คุณเอาไปไว้...?
ให้ฉันเจอลูกได้ไหม? ขอร้อง
ฉันพยายามจะตามหาลูกแต่ว่า...
...พวกเขาไม่ยอมบอกว่าลูกฉันอยู่ที่ไหน
หรือแม้แต่ชื่อของเขา
พอผ่านไปสักพัก ฉันเลยยอมแพ้
ฉันปล่อยเขาไป
อีฟ
เราจะมาจมปลักกับอดีตไม่ได้นะ
มีหลายสิ่งเกินไปที่เราต้องทำ
ชีวิตเหลืออีกหลายสิ่งให้สู้ จริงไหม?
เธอรู้
ไม่ เรื่องนี้ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอเลย
เธอบอกฉันว่า "แกปล่อยเขาไป"
เธอบอกอลิซต่างหาก จำได้ไหม? เธอโทษอลิซในการตายของนาเธเนียล
บังคับให้เธอดูซ้ำไปซ้ำมา
เรื่องนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณเลย
- คุณผิด - อีฟ คุณต้องฟังผมนะ
เธออยากพรากบางอย่างไปจากฉัน
อะไร?
เธออยากจะเปลี่ยนเขาให้มาต่อต้านฉัน
- ทุกคนอยู่ด้วยกันไว้ - เมื่อกี้แค่ลมพัด
เอดเวิร์ดมานี่ มานี่ มาอยู่ใกล้ๆ
ไฟแช็กผมน้ำมันหมด
ครูค่ะ หนูเจอไม้ขีดไฟ
เก่งมาก
แบบนั้นแหละ
เอามานี่มา เดี๋ยวครูจุดเอง
ดีมาก จุดอีกอันกันเถอะ
จอยซ์อยู่ไหนค่ะ?
จอยซ์?
จอยซ์ ?
จอยซ์ ! จอยซ์ !
จอยซ์!
จอยซ์ ?
-ไม่นะ จอยซ์ ! - จอยซ์ !
-ไม่ ไม่ ไม่! - จอยซ์...
โอ้! ขอร้องล่ะ ไม่นะ ไม่!
ไม่!
น้ำลงแล้วครับ ผมพาทุกคุณกลับไปที่หมู่บ้านได้แล้ว
หลังจากนั้นเราค่อยหาวิธีที่จะพาคุณกลับบ้าน
ฉันจะไม่กลับไปที่นั่น
พาเราไปที่สนามบิน
เอ่อ...
โอเคครับ
รูบีย์ นี่ของเธอ
เธอควรจะทิ้งมันไว้ที่นี่ มันเป็นของที่นี่
เอามาให้ครู เอามาให้ครู เอดเวิร์ด!
ขอบคุณมาก แอลฟี่
กลับมานี่นะ เฟรเซอร์
ของปลอม
แฮรี่?
- แฮรี่! - มันเป็นสนามบินจำลองน่ะ
พวกนาซีจะได้ทิ้งระเบิดที่นี่แทนสนามบินจริง
ผมเคลื่อนสัญญาณไฟไปมาเพื่อ ให้เหมือนว่าเครื่องบินกำลังจะขึ้น
แล้วผมก็ตั้งตระกร้าไฟ เพื่อ ให้ดูเหมือนว่าที่นี่โดนระเบิดแล้ว
- ผมเป็นเหยื่อล่อ - คุณบอกว่าคุณเป็นนักบิน
ผมเคยเป็น แต่หลังจากที่เครื่องบินตก... ผมก้ขับไม่ได้อีกแล้ว
พวกขาเลยส่งผมมาที่นี่ ลดชั้นผม
เขาบอกว่า "ขาดหลักความประพฤติพิ้นฐาน"
LMF
แปลว่าขี้ขลาดน่ะ
- แบบเป็นทางการ - ทำไมคุณไม่บอกฉัน?
ผมชอบสายตาที่คุณเคยมองผม
เห็นไหมล่ะ? รอยยิ้มแบบนั้นมาอีกแล้ว
อย่าไปยุ่งพวกนั้น
เราจะขึ้นรถไฟคันถัดไปออกจากที่นี่
- เมื่อไหร่เหรอคะครู? - พรุ่งนี้เช้าค่ะ
แต่... ระหว่างนี้ราจะปลอดภัยที่นี่
ไปนั่งซะ
นั่นคุณเหรอ?
เคยใช่
- คุรูคะ? - ว่าไง ฟลอร่า?
ทอมบอกว่าเอิดเวิร์ดเห็นผี
จริงไหมคะ?
- จริง - มันเป็นเรื่องโกหก เด็กๆ
- โลกนี้ไม่มี... - โอเคครับ พอแล้ว
ครูเขาพูดเรื่องจริง
ผมเบื่อกับความลับแล้ว
เธอให้นายคืนมาเหรอ?
ครูขอโทษนะ ถ้าครูทำให้เธออารมณ์เสีย แต่เธอต้องบอกครู
ครูขอร้อง
นั่นอะไรอะ?
นี่ไม่ใช่ของจริง
ครูไม่อยากเสียเธอไปนะ
- นี่ไม่ได้เกิดขึ้นจริง - แกเอาเขาไปไม่ได้!
- เขาไม่ใช่ของแก! - เธอกำลังทำเด็กๆกลัวอยู่นะ
เธอตั้งตะกร้าไฟหมดเลย! เครื่องมันไม่ยอมปิดด้วย
ทุกคนเกาะกลุ่มกันไว้
- เงียบเถอะข้อร้อง - เรามาจับมือกันดีกว่า
ทีนี้ถ้ามีใครปล่อยมือ สองคนข้างๆก็จะรู้ทันที
- อย่ามาทำตัว... - ทำเดี๋ยวนี้!
เพื่อนเขามีดวงตา พวกเขาเลยตาย
ชายตาบอดมองไม่เห็นเธอ ทุกคนปิดตา
ทุกคนเลย
ทีนี้มาท่องบทสวดก่อนนอนกัน โอเคนะ? เอาล่ะ
เตียงของเรามีสี่มุม บนหัวของเรามีเทวดาสี่องค์
องค์ที่หนึ่งคอยดูแล องค์ที่สองคอยอวรพร อีกสององค์คอยพยุงจิตวิญญานเรา
เตียงของเรามีสี่มุม บนหัวของเรามีเทวดาสี่องค์
องค์ที่หนึ่งคอยดูแล องค์ที่สองคอยอวรพร อีกสององค์คอยพยุงจิตวิญญานเรา
ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร มันไม่มีอะไร
ไม่เป็นไรนะ ห้ามมอง!
อดทนไว้ อดทนไว้
- นี่มันบ้าชัดๆ - จีน
- เราทั้งหมดจะต้อง... - จีน
- ...เป็นบ้า - จีน!
นี่มันบ้าชัดๆ
อีฟ!
เอดเวิร์ด? เอดเวิร์ด!
รอก่อน!
เอดเวิร์ด!
เอดเวิร์ด?
เอดเวิร์ด!
เอดเวิร์ด นี่พี่เอง พี่แฮรี่!
เอดเวิร์ด นี่พี่เอง พี่แฮรี่
ไม่เป็นไรแล้ว พวกมันไปแล้ว
เอดเวิร์ด?
เธอไม่เป็นไรแล้ว เธอไม่เป็นไรแล้ว
เอื้อมมือมา
เอิดเวิร์ด!
เอิดเวิร์ด! ไม่นะ! เอิดเวิร์ด!
อีฟ
ค่อยๆนะครับ
ขอดูหน่อย
อย่างนั้นแหละ
เอดเวิร์ดล่ะ?
- โอ้.. - ผมขอโทษจริงๆ
ผมพยายามแล้ว
ผมพยายามแล้วจริงๆ แต่ว่า...
หนึ่งในตระก้าไฟนั้น.. ผมขอโทษจริงๆ
เฟรเซอร์ เฟรเซอร์
คุณได้... คุณได้เห็นศพเขารึเปล่า?
- ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย - คุณเห็นศพเขารึเปล่า?
โอ้...
ผมเสียใจ
เขาตายแบบนี้มันไม่พอหรอก
- มันจะทำแบบนั้นทำไม? - อะไรนะ?
มันไม่พอสำหรับการลงโทษ
คุณหมายความว่ายังไง มันไม่...
อีฟ...?
- ไม่นะ - ไม่ ฟังผม..
ไม่เป็นไรนะ ฟังผมนะ ฟังผม
- ไม่! - อีฟ!
ไม่!
อีฟ...
ลูกรัก มันไม่มีอะไร ที่เธอจะแก้ไขได้
มันไม่ใช่ความผิดเธอเลย เธอต้องไม่โทษตัวเองนะ
เร็วเข้า มาเร็ว! พวกเธอ อยู่ในที่แบบนี้มานานไปแล้ว!
เดินเร็วๆสิ
อีฟ
ฉันควรจะฟังเธอตั้งแต่แรก
ฉันจะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง
- เขายังไม่ตาย - อะไรนะ?
- พวกมันกำลังรอฉันอยู่ - มาเร็วเข้า!
งั้นเอารถจี๊บไป
ตอนนี้เลย
ค่ะ
อีฟ?
อีฟ!
เอดเวิร์ด?
แม่ค่ะ
แกจะเอาเขาไปไหน? ให้ฉันเจอเขา!
เอาเอดเวิร์ดมา!
ให้ฉันเจอเขา!
ไม่!
เอดเวิร์ด! ไม่!
- เห็นเหมือนที่ฉันต้องเห็น -ไม่!
เอดเวิร์ด!
รู้สึกเหมือนที่ฉันต้องรู้สึก
ตายเหมือนที่ฉันต้องตาย
ปล่อยฉันออกไป! ไม่นะ! ไม่! ปล่อยฉันออกไป!
เอดเวิร์ด!
กลับมาก่อน!
หยุด! หยุด! อย่าไป!
เอดเวิร์ด!
ตื่นเถอะ เอดเวิร์ด!
ตื่น เอิดเวิร์ด ขอร้อง!
เอดเวิร์ด... เธอต้องสู้กับมัน!
เธอต้องสู้กับมัน! เอดเวิร์ด!
ขอร้องล่ะ เอดเวิร์ด!
เธอ... เธอต้องสู้กับฝันร้าย ด้วย... ด้วยความคิดที่ดีๆ
เธอต้องสู้กับฝันร้าย... ด้วยความคิดที่ดีๆ
เธอจำได้ไหม? ตอนที่แม่บอกเธอ
ไม่!
อีฟ!
ไป! ไป!
แฮรี่!
แฮรี่! แฮรี่!
ผมขอโทษ
เธอไปแล้ว
- พร้อมรึยังค่ะ? - ครับ
หล่อมากๆเลย สุขสันต์วันเกิดนะ เอดเวิร์ด
เธอจะได้วาดรูปใหม่ๆไง
มีอะไรเหรอ?
เธอจะกลับมาอีกไหม?
เธอไปแล้ว
เธอกลืนกินความรู้สึกที่ไม่ดีของเราไปหมดแล้ว
แล้วตอนนี้เราก้มีแฮรี่คอยปกป้องเราอยู่ เธอกลับมาไม่ได้หรออก
- เข้าใจรึเปล่า? - ครับ
รอยยิ้มนั้นไปไหนแล้วล่ะ?
- เก่งมาก - ตาครูมั่ง
ได้เวลาไปแล้ว
แบร่
Subtitiled by baifieldba!